Selecteer een pagina

Ik zag het regelmatig gebeuren. Als ik in de supermarkt liep. Ik zag mensen snel een gangpad induiken als ze me zagen. Schrik op hun gezicht: ‘daar heb je die vrouw met die overleden baby’, zag je ze denken. ‘Wat zeg je in vredesnaam tegen zo iemand?’

En… eerlijk? Ik zou dat ook niet hebben geweten voordat ik het meemaakte.

Je doet het ook niet gauw goed, want alles wat je zegt of doet kan nét het verkeerde zijn op dat moment. Zo vond ik het prachtig dat ik van een vriendin een ‘gefeliciteerd met de geboorte van je dochter-kaartje’ kreeg, waarin ze aan de binnenkant had geschreven: gecondoleerd met jullie verlies. Want ik was óók zo trots op mijn prachtige kind! Mijn man vond het echter verschrikkelijk op die manier. Want ze was toch dood? Dan ging je toch niet feliciteren? 

Je weet dus niet als buitenstaander, wat goed valt of niet. Wel waardeerde ik het altijd als ik zag dat mensen moeite deden. Als ze stamelden of struikelden over woorden maar het niet uit de weg gingen. Want je kind is op zo’n moment tóch het enige dat echt belangrijk voor je is. Het is zo onwerkelijk om je kind te verliezen, en de aandacht en woorden maakten haar een beetje meer ‘echt’.

Verlanglijstje van een moeder van een overleden kind

In die tijd vond ik op internet het verlanglijstje van een rouwende moeder. Prachtig verwoord wat er leeft in een moeder die een kind mist, en hoe daarmee om te gaan.

Ik heb het geprint en in mijn portemonnee gedaan en zo jaren bij me gedragen. Het gaf me een soort van zekerheid, dat als ik door verdriet overvallen zou worden buiten mijn veilige thuis, ik iemand dat lijstje in handen zou kunnen drukken. Zodat ze zouden begrijpen dat zij niks fout deden door over mijn kind te praten, maar dat dat er gewoon bij hoort voor een moeder in rouw.

Uiteindelijk heb ik het niet eens vaak op die manier gebruikt. Wel meteen aan naaste familie en vrienden laten lezen. Gelukkig wordt haar naam nog altijd door hen genoemd. Daar ben ik enorm dankbaar voor!

Hieronder deel ik het lijstje. Ik weet helaas niet door wie het geschreven is (ben jij het, laat het me s.v.p. weten en ik vermeld je als bron). 

Waar ‘haar’ staat, kun je ook ‘hem’ lezen natuurlijk.

  • Ik zou willen, dat mijn kind niet gestorven was. 
  • Ik zou willen, dat ik haar terug had.
  • Ik zou willen, dat je niet zo bang zou zijn om de naam van mijn kind uit te spreken. Het is belangrijk voor me om haar naam te horen, dat zij voor jou ook belangrijk was.
  • Als ik huil of emotioneel word als je over mijn kind spreekt, dan zou ik willen dat je weet dat het niet is omdat je me pijn hebt gedaan. De dood van mijn kind is de oorzaak van mijn tranen. Je hebt over mijn kind gesproken en daardoor heb je me de kans gegeven mijn verdriet te delen. Dank je wel!
  • Ik zou willen, dat je mijn kind niet opnieuw laat sterven, door haar foto’s uit je huis te verwijderen.
  • Het is niet besmettelijk om ouders van een overleden kind te zijn, dus zou ik willen dat je me niet uit de weg gaat. Ik heb je nú meer dan ooit nodig.
  • Ik heb best wel eens afleiding nodig en wil graag horen hoe het met jou is; maar ik wil ook graag dat jij weet hoe het met mij is.
  • Het zou kunnen, dat ik bedroefd ben en misschien ga huilen, maar ik zou willen, dat je me over mijn kind laat praten. Het is elke dag mijn favoriete onderwerp.
  • Ik weet dat je veel aan me denkt; ik weet dat de dood van mijn kind je verdriet doet. Ik zou willen dat je me die dingen zou laten weten door op te bellen, een kaartje of een brief te sturen, een arm om mijn schouder te slaan.
  • Ik zou willen dat je niet verwacht dat mijn verdriet na 6 maanden of 1 jaar (of langer) over is. Deze eerste maanden, dit eerste jaar is traumatisch voor me, maar ik zou willen dat je kon begrijpen dat mijn verdriet nooit over zal gaan. Ik zal verdriet hebben over de dood van mijn kind tot de dag dat ik zelf zal sterven.
  • Ik werk erg hard om te herstellen, maar ik zou willen dat je begrijpt dat ik nooit helemaal zal herstellen. Ik zal mijn kind altijd missen en ik zal altijd rouwen om haar dood.
  • Ik zou willen, dat je niet van me verwacht “er niet aan te denken” of om “gelukkig” te zijn. Het zal nog lang duren voor zoiets kan, dus houd jezelf niet voor de gek.
  • Ik hoef niet beklaagd te worden, maar ik zou willen dat je me de kans geeft om verdrietig te zijn. Ik moet door het verdriet heen.
  • Ik zou willen dat je begrijpt dat mijn leven overhoop gehaald is. Ik weet dat het vervelend voor je is om bij me te zijn als ik me beroerd voel. Wees alsjeblieft geduldig met me, net zoals ik geduld heb met jou.
  • Als ik zeg “het gaat goed”, dan zou ik willen dat je begrijpt, dat ik me niet goed voel en dat ik elke dag moet vechten om op de been te blijven.
  • Ik zou willen, dat je weet dat alle reacties van verdriet die ik heb, erg normaal zijn. Depressie, kwaadheid, hopeloosheid en verdriet, je kunt het allemaal verwachten. Dus vergeef me alsjeblieft als ik rustig en teruggetrokken ben of prikkelbaar en humeurig.
  • Je advies om “van dag tot dag” te leven is een uitstekend advies, alleen op het ogenblik is een dag me zelfs teveel. Ik zou willen, dat je kon begrijpen, dat het al heel wat is, als ik “van uur tot uur” probeer te leven.
  • Vergeef het me als ik onbeleefd ben. Het is absoluut niet mijn bedoeling. Soms wordt alles me teveel en moet ik even alleen zijn. Als ik wegloop zou ik willen dat je me helpt een rustig plekje te vinden, zodat ik even alleen kan zijn.
  • Ik zou willen, dat je begrijpt, dat verdriet mensen verandert. Toen mijn kind stierf, stierf een groot deel van mij met haar. Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik was toen mijn kind stierf en ik zal ook nooit meer dezelfde persoon worden.
  • Ik zou heel graag willen, dat je me zou kunnen begrijpen. Dat je je zou kunnen indenken hoe het voelt: mijn verlies en mijn verdriet, mijn stilte en mijn tranen, mijn leegte en mijn pijn. 
  • Maar ik hoop dagelijks, dat je het nooit zal werkelijk zal weten!

Wat vind jij van dit verlanglijstje? Zou het je (omgeving) kunnen helpen?